| Voorjaar! Nóg geen voorjaar… |
 |
| Geschreven door Bart Heijboer |
| maandag 29 maart 2010 03:00 |
 Sjit! Na een lange winter ben ik er helemaal klaar mee met al die kou. Maar de natuur heeft zijn eigen ritme en eigen tijd. Ik bekijk de voorspellingen op internet, maar helaas, het voorjaar laat nog steeds op zich wachten: Deze week wordt nóg geen mooi weer…En daarmee heb ik het echt helemaal gehad: alle sneeuw en ijs ellende: laat het voorjaar maar knallen! Vorige week kregen we 1 mooie lentedag als voorproefje, maar terwijl de kalender aangeeft dat de lente nu echt officieel begonnen is, zijn de vooruitzichten op het weerbericht herfstig: regen en koud: kortom ellende…’s Morgens erg vroeg Ik word vanmorgen vroeg wakker gemaakt door mijn dochtertje Esther (2 jaar), die (niet echt subtiel) komt melden dat het nu echt tijd is om op te staan. Ik doe mijn ogen open, maar zie alleen maar nacht. Toch hoor ik in de verte de vogeltjes hetzelfde denken als mijn dochtertje: De dag is begonnen, tijd voor actie! De fiets – pad Ik werk mezelf uit bed en na een gezamenlijk ontbijt stappen we op de fiets. Ik ontdek dat niet alleen de vogels, maar ook de padden denken dat het tijd voor actie is. Zou het voorjaar er aan komen?! Op het fietspad constateer ik dat het dierenrijk de kalender toch wel hanteert. Ik ontmoet een dikke vrouwtjespad. Er zit een verliefde mannetjes pad stevig bovenop geklemd. Mama pad strompelt over het fietspad richting de sloot achter ons huis. Het is een fiets-pad. Helaas Als ik verder kijk, zie ik helaas ook veel plat getreden en gereden padden… Sommige exemplaren kijken vertwijfeld omhoog in de hoop de sloot te bereiken om voor nageslacht te kunnen zorgen, maar andere mooie paddenogen hebben waarschijnlijk nog net als laatste blik de fiets aan zien komen die er overheen is gereden… Daarmee is de toekomst en de blijde verwachting plat gewalst…Gelukkig kom ik ook meer succesvolle mannetjes tegen, die zich stevig op de rug van hun meisje laten meevoeren naar de kraamkamers bij een voorzichtig ontluikend voorjaarszonnetje. Zou het vandaag dan toch nog echt voorjaar worden?!  Tussen de wolken eist de zon steeds meer zijn ruimte op… Deze onmisbare bron beslist dat het voorjaar toch echt is aangebroken! Thuis gaat de tuindeur open, en in eens ontdek in toch de uitbottende blaadjes aan de hortensia! Uit de wind in het zonnetje lijkt het zelfs op een beetje zomer. Dat moet gevierd worden met een uurtje genieten! En hoe kan dat beter dan met je favoriete hengeltje in de hand. Gelukkig kan ik mijn zware snoekstok thuis laten en hoef alleen mijn lichte hengeltje pakken. Eigenlijk vind ik het zwoegen met een streamer niet echt vliegvissen; het lijkt veel te veel op werken.... Ik stap op mijn fiets, slalom tussen de al dan niet platte padden, en sta al snel aan een stadwatertje; in een rustig hoekje uit de wind, in de zon is het fantastisch! Als ik over het water kijk, zie ik gelukkig ook een aantal paddenpaartjes over de opkomende waterplanten roeien! Voorjaar! Ik zie voorzichtig een lieveheersbeestje zoeken; het insectenleven ontwaakt. Maar is het onderwaterleven ook al in voorjaarsstemming? En dan, daar, in mijn ooghoek: beweging?! Een kleine rimpeling in het spiegelende water: een visje breekt door de oppervlakte. Dat weg deinende kringetje wordt de mijn doel: de roos voor mijn vliegje!  Subtiel wordt de jager de prooi Het is het nog net zichtbare teken van die ene ruisvoorn die even uit de school klapt. Precies dáár - net voor die ene rietstengel. Subtiel plaats ik een licht nimfje, precies daar waar het zou moeten. Moeiteloos, bijna gewichtloos; dát is voor mij de essentie van vliegvissen. Ik laat het vliegje even afzinken, en dan: direct een boeggolf. De jager heeft prooi in het vizier en het met een schot uit zijn rode vinnen heeft de vis zijn prooi te pakken! Maar dan… die jager wordt ineens de prooi, en kan ik mijn hengeltje eerbiedig laten buigen voor bewezen diensten. Ik bewonder die zelfde rode vinnen en de bleek bronzen rug van de ruisvoorn. Tevreden geef ik hem weer terug aan zijn element. Het voorjaar zet door! Tevreden kijk ik het vijvertje rond. Ik zie paartjes padden roeien door het water om een mooie plekje te vinden om hun nageslacht een goede start te bieden. Dan ontdek ik een groepje snoekjes, die vlak voor mijn voeten elkaar beminnen! Dat zijn de eerste vissen die voor hun nageslacht gaan. Eigenlijk kan ik ook wel stoppen met vissen en gewoon in het gras dit ontluikende seizoen volop beleven. Heb je ook zo genoten vandaag? |