| Vissen met opa |
 |
| Geschreven door Alma Nak |
| maandag 17 juli 2006 00:00 |
|
Haast elke schoolvakantie kwam hij uit het verre zuidwesten naar Zwolle. Logeren bij opa en oma. Veel verschillende dingen werden ondernomen, maar het mooiste was toch wel VISSEN. Waar hij het van heeft weet ik niet verzuchtte opa. Niet van mij in elk geval en het zit ook niet in de familie. Inderdaad, niemand uit de familie hield van vissen, behalve hij. Toch ging opa altijd mee naar het water. Zijn kleinzoon kon erg slecht zien en ging dus niet alleen naar het water. Lekker zitten en hier en daar een praatje maken. Ach, opa vermaakte zich best, als het weer maar niet te slecht was. Zo ook op die dag in april, aan het Zwolle-IJsselkanaal. Mooi weer. Maar hij was de kunst van het vissen nog niet zo meester. En toen: Eureka!!!!! Dat mooie telescoophengeltje van 5 meter, dat moest uitkomst brengen. Een eenvoudig tuigje eraan en vissen maar. Echter, hij kon de dobber niet zien. Geen nood, daar zou opa op letten, hij begon er zowaar schik in te krijgen. Zolang hij geen vis hoefde vast te pakken vond hij het prima. Na een tweetal gevangen vissen werd het plotseling stil naast hem. Opa, heb ik nog geen beet? Nee jongen, dan zeg ik het wel. Het bleef angstig stil. Toch wist hij dat in deze tijd van het jaar de vissen bijten als gekken. Dan zelf maar even opgehaald om het aas te controleren. Aas? Welk aas? Welke haak? Alles was verdwenen. Een slijmerig stukje lijn herinnerde aan wat vooraf gin. En opa? Die moest hij wakker maken. Logisch! Het zat daar zo lekker in de zon. Ondanks alles ving hij in deze dagen zijn recordbrasem, die tot op de dag van vandaag, ondanks mooie feederhengels en uitgekiende technieken, nog steeds staat. En dat is nu op de kop af tien jaar geleden. |